Patronowie

Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz - urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku, w południowowschodniej Polsce, znajdującej się wówczas pod zaborem austriackim. Rodzina Markiewiczów wydała na świat 5 synów i 6 córek. Błogosławiony ks. Bronisław święcenia kapłańskie otrzymuje w 1867 r. w Przemyślu. Jego posługa duszpasterska charakteryzuje się szczególnym wyczuleniem na niedolę ludu, a zwłaszcza na biedne i opuszczone dzieci i młodzież. Rozwiązanie problemów społecznych widział w dobrym wychowaniu młodzieży i w podniesieniu moralności całego społeczeństwa. Posłuszny Bożemu głosowi w 1885 r. wyjechał do Włoch i wstąpił do Towarzystwa Świętego Franciszka Salezego, gdzie osobiście poznał św. Jana Bosko.

W 1892 r. powrócił do Polski i podjął obowiązki proboszcza w Miejscu Piastowym. Obok pracy parafialnej zajął się wychowaniem opuszczonej młodzieży, organizując na wzór św. Jana Bosko zakłady wychowawcze. Były one domem modlitwy, pracy i młodzieńczej radości. Stanowiły centra religijnego i kulturowego oddziaływania. Wychowankowie, przyjmowani bezpłatnie, korzystając ze wspólnego stołu, będąc traktowani jak dzieci w dobrej rodzinie, uczyli się rzemiosła: szewstwa, krawiectwa, stolarstwa, ślusarstwa, zostawali drukarzami, galanterzystami i introligatorami. Niektórzy z nich obierali stan duchowny. Błogosławiony ks. Markiewicz wiedział, że ratowanie społeczeństwa, całego narodu, należy zacząć od nizin społecznych. Wielu współczesnych entuzjazmowało się jego pracą i osiągnięciami. Zewsząd napływały oferty i zaproszenia. Zakłady powstały w Galicji i poza jej granicami. Marzył o założeniu nowego Zgromadzenia, które poświęciłoby się dziełu wychowywania ubogich dzieci i młodzieży.

W oczekiwaniu na kościelne zatwierdzenie Zgromadzenia założył w 1898 roku świeckie  stowarzyszenie „Towarzystwo Powściągliwość i Praca", mające na celu wychowanie opuszczonych dzieci i młodzieży. Zmarł 29 stycznia 1912 r. w Miejscu Piastowym.

Dziewięć lat po jego śmierci (29 IX 1921 r.) założone przez niego Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez Kościół jako Zgromadzenie Świętego Michała Archanioła. Duchowość i styl życia tej rodziny zakonnej, popularnie zwanej michalitami, odzwierciedlone są w hasłach: „Któż jak Bóg!" i „Powściągliwość i Praca". Pierwsze hasło, wyraźnie wskazuje na Boga jako jedyny cel i sens życia. Drugie natomiast, zaczerpnięte od św. Jana Bosko, uwypukla charyzmat i styl życia, właściwy michalitom. Jest to niewątpliwie także przedłużenie i rozwinięcie chrześcijańskiego stylu życia, które bł. ks. Bronisław Markiewicz zaczerpnął w rodzinnym domu, gdzie prymat Boga i ogromna pracowitość, dominowały na każdym kroku. Wszystko to wskazuje na niezaprzeczalną wartość chrześcijańskiej rodziny zatroskanej o religijne i intelektualne wychowanie swoich dzieci. Stąd michalici bardzo sobie cenią potrójną pracę: duchową, intelektualną i fizyczną, gdyż one harmonijnie rozwijają osobę ludzką.

Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz wspólnie ze Służebnicą Bożą Anną Kaworek (1872-1936) zakłada także żeńską gałąź Zgromadzenia, Sióstr michalitek, które na prawie diecezjalnym zostało zatwierdzone 21 sierpnia 1928 roku.

Ksiądz Bronisław Markiewicz został beatyfikowany 19 czerwca 2005 roku w Warszawie. Jego święto

liturgiczne przypada 30 stycznia. Dziś Zgromadzenie Św. Michała Archanioła liczy 347 kapłanów i braci, pracujących w 15 krajach na 4 kontynentach. Natomiast gałąź żeńska Zgromadzenia liczy około 260 sióstr, pracujących w 6 krajach. Więcej o błogosławionym i jego Zgromadzeniach można znaleźć na stronie internetowej:

 

www.markiewicz.michalita.pl

www.michalici.pl

www.michalitki.pl

 

Kardynał Stefan Wyszyński - urodził się 3 sierpnia 1901 r. w Zuzeli nad Bugiem, na pograniczu Mazowsza i Podlasia. Od 1920 r. kształcił się w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. 3 sierpnia 1924 r. z rąk bp Wojciecha Owczarka przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1925 - 1929 kontynuował naukę na Wydziale Prawa Kanonicznego, a także Wydziale Prawa i Nauk Społeczno - Ekonomicznych KUL. W 1929 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły. Rok później został profesorem prawa kanonicznego i socjologii w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Działał też w redakacji „Ateneum Kapłańskiego" (od 1932 r. pełnił funkcję redaktora naczelnego), a także na Uniwersytecie Robotniczym i w solidacji mariańskiej.

Po kampanii wrześniowej musiał ukrywać się przed gestapo (przed wojną w swoich publikacjach zdecydowanie przeciwstawiał się nazizmowi). Podczas Powstania Warszawskiego był kapelanem zgrupowania AK „Kampinos". Po zakończeniu wojny powrócił do Włocławka, gdzie zaangażował się w prace nad ponownym otwarciem seminarium. Jeszcze w 1945 r. został jego rektorem, a także redaktorem czasopisma „Ład Boży". W 1946 r. papież Pius XII mianował go biskupem ordynariuszem diecezji lubelskiej. Sakrę biskupią przyjął na Jasnej Górze 12 maja 1946 r., z rąk prymasa Augusta Hlonda. Jako dewizę przyjął hasło "Soli Deo" (Jedynemu Bogu). Dwa lata później, po śmierci kardynała Hlonda, został podniesiony do godności arcybiskupa metropolity warszawsko - gnieźnieńskiego, prymasa Polski, a 12 stycznia 1953 r. otrzymał kapelusz kardynalski (którego nie mógł odebrać osobiście, gdyż władze komunistyczne odmówiły mu wydania paszportu).

14 lutego 1950 r. prymas Wyszyński, jako głowa polskiego Kościoła zawarł porozumienie z władzami PRL. W zamian za potępienie wciąż walczących oddziałów partyzanckich oraz uznanie nowej granicy zachodniej uzyskał zgodę na naukę religii w szkołach i działalność KUL. Ugoda trwała krótko. Już 25 września 1953 r. prymas został aresztowany. Do jesieni 1956 r. przebywał w kolejnych miejscach odosobnienia: Rywałdzie Królewskim (do 12 października 1953 r.), Stoczku Warmińskim (do 6 października 1954 r.), Prudniku Śląskim (do 26 października 1955 r.) oraz Komańczy (do 28 października 1956 r.). Podczas pobytu prymasa w Komańczy powstał tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego, pomyślanych jako odnowienie ślubów lwowskich Jana Kazimierza z czasów Potopu szwedzkiego. Ponieważ kardynał Wyszyński wciąż był więziony, tekst ślubów odczytał bp Michał Klepacz 26 sierpnia 1956 r., w obecności blisko miliona pielgrzymów, przybyłych na Jasną Górę.

Po odzyskaniu wolności prymas, w latach 1957 - 1966 prowadził Wielką Nowennę, która miała przygotować naród na obchody Tysiąclecia Chrztu Polski. Nowenna zakończyła się 3 maja 1966 r. Aktem Oddania Narodu Matce Bożej za wolność Kościoła w Polsce i na świecie. Kardynał Wyszyński był też jednym z inicjatorów słynnego orędzia biskupów polskich i biskupów niemieckich, co spotkało się z ostrą reakcją władz komunistycznych.

Pozostawał aktywnym uczestnikiem obrad Soboru Watykańskiego II, podczas którego złożył na ręce papieża Pawła VI memoriał Episkopatu Polski w sprawie ogłoszenia Maryi Matką Kościoła. Prośba ta została spełniona 21 listopada 1964 r.

Wobec napiętej sytuacji polityczno - społecznej w naszym kraju prymas Wyszyński podejmował starania mające na celu łagodzenie konfliktów na linii rząd - opozycja. W latach 1980 - 1981 pełnił rolę pośrednika w negocjacjach pomiędzy władzą, a „Solidarnością".

Prymas Polski Stefan kardynał Wyszyński zmarł 28 maja 1981 r. w Warszawie, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Miał 80 lat, z których 57 przeżył jako kapłan. Trumna z jego ciałem spoczęła w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie, a  pogrzeb stał się wielką manifestacją narodową.

6 lutego 2001 zakończony został proces beatyfikacyjny. Dokumenty zebrane w ciągu 12 lat jego trwania przez Trybunał Beatyfikacyjny zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacji.

 

Matka Anna Kaworek - urodziła się jako trzecie dziecko w rodzinie Franciszka Kaworka - ekonoma majątku i Franciszki z Langerów. Ustalono tylko imiona sześciu z ośmiorga jej rodzeństwa. Ukończyła szkołę elementarną i w Ujeździe 6-letnią szkołę średnią w języku niemieckim. Pomagała starszej zamężnej siostrze w prowadzeniu gospodarstwa.

 

Mając 21 lat usłyszała od salezjańskiego kleryka Piotra Sikory, że na Podkarpaciu ks. Bronisław Markiewicz tworzy zgromadzenie zakonne, i zadecydowała o wstąpieniu do niego. Przyjechała 25 lutego 1894 r. do Miejsca Piastowego do zgromadzenia ks. B. Markiewicza, jako kandydatka na salezjankę.

W 1897 r. Anna Kaworek wspólnie ze siostrami zaczęła tworzyć Zakład Wychowawczy w Miejscu dla dziewczynek - sierot. Zbudowano wtedy dom drewniany dla 100 sierot.

Gdy w czasie wizytacji w czerwcu 1897 r., stwierdzono, że Miejsce Piastowe nie nadaje się do prowadzenia zakładu wychowawczego, ze względu na ciężkie warunki materialne, ks. Markiewicz dla ocalenia dzieła podjął decyzję zbudowania domu murowanego dla 200 sierot oraz odłączenia się od salezjanów i utworzenia nowej rodziny zakonnej, opartej na pierwotnej regule ks.Jana Bosko.

Po dziesięciodniowych rekolekcjach prowadzonych przez ks. Markiewicza w dniu 5 marca 1898 r. w grupie 6 sióstr Anna Kaworek złożyła pierwsze prywatne śluby, na okres trzech lat, a 1 listopada tegoż roku prywatne śluby wieczyste. Pomagała wydawać w Miejscu Piastowym czasopismo "Powściągliwość i Praca" oraz zajmować się sierotami. Należała do Towarzystwa Powściągliwość i Praca.

2 listopada 1898 r. Anna została wybrana przełożoną tworzącej się żeńskiej wspólnoty zakonnej i zarządzała nią przez 38 lat, czyli do końca swego życia, według reguły zakonnej napisanej przez ks. Bronisława Markiewicza. W 1902 r. na życzenie Anny Kaworek ks. Markiewicz wystosował do biskupa pisemną prośbę o zatwierdzenie kongregacji żeńskiej, ale otrzymał odmowę.

Od 1903 r. siostry składały śluby na ręce Anny Kaworek. W tym roku ks. Markiewicz przyjął za patrona dla swoich dzieł św. Michała Archanioła. W 1898 r. Anna Kaworek zaczęła tworzyć Zakład Wychowawczy w Miejscu Piastowym dla dziewcząt - sierot, a w dwa lata później zorganizowała ochronkę dla dzieci na wsi i podjęła opiekę nad chorymi.

Mimo że choroba i śmierć ks. Markiewicza (29 stycznia 1912 r.) była kolejnym ciosem dla Anny, która nie tylko podjęła się kierownictwa nad dziełem założyciela, ale rozpoczęła budowę domu zakonnego w Miejscu Piastowym. 29 września 1925 r. (prace zostały przerwane na czas I wojny światowej) zorganizowała uroczyste poświęcenie kaplicy w nowym domu, a od listopada 1927 r. zamieszkała wspólnie z siostrami, wychowankami i sierotami.

20 kwietnia 1928 r. Ojciec Św. Pius XI zatwierdził w Rzymie nową rodzinę zakonną pod urzędową nazwą: Towarzystwo Sióstr św. Michała Archanioła. Uroczyste promulgowanie dokonane przez ks. bp. A. Nowaka odbyło się w Miejscu Piastowym 21 sierpnia 1928 r. i tego dnia odbyły się wybory do Rady Generalnej Towarzystwa Sióstr, Annę Kaworek wybrano Matką Generalną.

Zmarła w Miejscu Piastowym 30 grudnia 1936 r. w godzinach rannych. 2 grudnia 1993 r. w Przemyślu został rozpoczęty proces beatyfikacyjny przez arcybiskupa Józefa Michalika. 14 marca 1997 r. po ekshumacji jej trumna została przeniesiona do krypty w domu macierzystym Zgromadzenia w Miejscu Piastowym. Po zakończeniu procesu na szczeblu diecezjalnym, 30 grudnia 1997 r. otwarto proces kanonizacyjny w Rzymie.


-->